اولینها
حقیقت اینه که "اولین"ها همیشه خیلی مهمان.
اولین حرف، اولین کلمه، اولین عبارت، اولین دستاورد، اولین خبر ، اولین عشق، اولین از دست دادن، اولین مدرسه، اولین معلم، اولین خونه، اولین فرزند و...
تا حدی که "اولین" در زبان هم مهمه. آدمهایی که چند زبان بلدند، از اولین زبان یا زبان مادریشون کمک گرفتند و مسلط شدند بر چند زبان!
اغلب به اولین کسی ک اولین خبر خوش رو برای بقیه ببره مژدگانی میدن.
در تمام دنیا هم نام اولین مخترعان، کاشفان و حتی نظریه پردازها رو گرامی میدارند. با وجود اینکه ممکنه اون وسیله، پدیده یا نظریه بعد از اونها و در مراتب بعدی به اوج خودش رسیده باشه اما ما برای شناختشون از اولین ها شروع میکنیم.
تو ادبیات فارسی هم، از عباراتی مثل نخستین جلوه، روز نخست، قسمت نخست، یار نخست و نخستین پیاله و ... یاد شده.
مثلا: فردوسی میگه:
نخستین خدیوی که کشور گشود
سر پادشاهان کیومرث بود.
یافخرالدین اسعد میگه:
ز جانش خوشتر آمد عشق رامین
چه خوش باشد به دل یار نخستین
این اولین بودن، تو قرآن هم خیلی مهمه. یعنی در مورد اولین مؤمن، اولین مسلم، اولین ظالم و ... تو قران کم نداریم.
مثلا تو ایه ۵۱ شعرا یعنی داستان موسی و فرعون و ساحران، وقتی بعد از اون واقعه تبدیل عصا به مار، ساحران ایمان میارن و فرعون اونها رو تهدید میکنه، اونها میگن:
ما طمع داریم که پروردگارمان خطاهای ما را ببخشد، چرا که ما نخستین ایمانآورندگان(از این قوم) بودیم.
یا در آیه ۸۱ زخرف، خداوند خطاب به پیغمبر میگه به اونهایی که برای من فرزند قائل میشن بگو:
اگر برای خداوند فرزندی بود، من نخستین پرستندهی او بودم!
این یعنی اولین بودن یه نوع فضیلت و فخر به حساب میاد.
البته خیلی وقتا پیش میاد که فضیلت اون چیزهایی که بعد از اولین ها بوجود میان یا اتفاق میافتن از اولینهاش کم نیستن! این یک واقعیتِ گریز ناپذیره.
+در رابطه با این قضیه، خودم به قدری حساس و وسواسم که همیشه سعی میکنم در مورد اولینها خیلی سنجیده رفتار کنم. نمیدونم موفق باشم یا نه.
خواستم بگم در مورد اولینهاتون توی هر چیزی زیاد دقت کنید.