به اشتراک گذاشتن قصه زندگی برخی از آدما تنها استراتژی ممکن و موجود برای گذر از دور افتادگی و جدایی از یکدیگه‌س.

شرایط سخت و غم‌انگیز برخی از آدما حتی توی گفته‌هاشون معلومه. تفاوت محتوای جمله های دختر بچه متعلق به طبقه اجتماعی بالا با غم نهفته تو جملات یه دختر بچه خردسال برفرض متعلق به طبقه پایین استان سیستان حکایت از وجود این درد بزرگه. و غم انگیز تر از همش قصه "عادته" .

جوجو آگامبن تو یه قسمت از کتاب "باقی‌مانده‌های آشویتس" نوشته بود:

تنها چیزی که می‌توان درموردِ انسان تصدیق کرد همین اعترافِ پارادوکسیکال است که انسان می‌تواند هر امرِ تاب‌نیاوردنی را تا انتها تاب آورد، به‌طوری که رنجِ تاب‌آوری دیگر معنای متداولِ خود را ازدست بدهد؛ همان‌طور که شادی، حیرت، حسرت، افسوس، و غم دیگر تجربه‌پذیر نخواهند بود...