امشب در مورد تاریخ اجتماعی شلوار می‌خوندم : 

جالبه که شلوار جین به جهت مقاوت پارچه و دوخت، مورد استفاده کارگرهای انگلیسی بوده. در واقع می‌شه گفت نشانهٔ طبقه ضعیف جامعه اون زمان انگلستان. خلاصه در نتیجهٔ پوشیدن مکرر و بیش از حد، این شلوارها پاره و مندرس می‌شده و بعدش از اونجایی که این طبقه توانایی خرید مجدد شلوار جین نداشتن، مجبور بودن با همون شلوار پاره برن سر کار‌. بعدش یه جنبشی ایجاد میشه توسط گروه موسیقی پانک که در واقع شلوار و لباسای خودشون رو (به خصوص جین آبی روشن ) جهت همدلی با این طبقه کارگر، و از طرفی اعتراض به دلیل ساختار شکنی ایدئولوژی محافظه کاری انگلیس پاره می‌کردن و از اون استفاده می‌کردند . این کم کم باب شد تا رسید به اینکه تو ایران خومون، شلوار پاره یا زاپ دار دیگه کوچیک و بزرگ و طبقه متوسط و بالا و فقیر نمی‌شناسه ...‌ 

+ آدمای عجیبی هستیم ما.