[شوپنهاور درباره انزوا می‌نویسد که عیب انزوا، پیچیده است. همان طور که اگر آدمی به طور مستمر در خانه بماند، جسمش در برابر تأثیرات بیرون چنان حساس می‌شود که هر نسیم خنک او را بیمار می‌کند، خُلق آدمی هم در اثر انزوا و تنهایی ِممتد چنان حساس می‌شود که بی‌اهمیت‌ترین حوادث، حرف‌ها یا حتی حالت چهره دیگران او را نگران، رنجیده خاطر یا مجروح می‌کند، در حالی که کسانی که مدام در آشوب و اغتشاش زندگی می‌کنند، هیچ متوجه اینها نمی‌شوند. از سویی دیگر شاید تنها راه حل نجات از دست زودرنجی، نوعی نادیده‌گرفتن اخلاقیِ دیگری باشد.]